Chaves

Apareceron unhas chaves na praia; ou as atopamos ou quixemos dar con elas. O conto é o mesmo: decidimos que eran máxicas.

Pensamos logo que poida que…, que é posible…, que igual… a maxia estivera en perdelas, en botalas fóra, lonxe…

Acumulamos chaves de portas que non abrimos dende hai tempo, que nos pecharon nos fociños, que batemos dun portazo. Mais quedamos coa chave; sen motivo aparente, ou con el, e a vergoña de non asumilo, nun mesmo chaveiro.

As chaves amoréanse, mestúranse, confúndense, enferrúxanse. Nós tamén.

Así que decidimos decidir que todas fosen chaves máxicas… E botalas, perdelas, esquecelas.

Berta: ti si que es inspiración.

Acerca de Ambrosio Berza

Enésima reencarnación de Bitter Bierce, aquel gringo vello que quixo morrer nunha revolución; do capitán pirata Bellamy na procura da Illa Tartaruga; do prófugo camiñante Thoreau; da fotógrafa Tina Modotti seducindo a Frida e a Diego; do Castelao que predica as espigas e debuxa os espigóns.

A.B. fai súas as palabras de Coomaraswamy, “o artista non é un tipo de persoa especial, senón que cada persoa é un tipo especial de artista”. Camiña polo mundo e conta o que ve: con sentimento e sen pretensións.

Nómada psicolóxico pero amante da súa terra, non pode afastarse moito do seu pendello virtual: así chama á zona temporalmente autónoma na que garda as súas miraxes.

Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Garda a ligazón permanente.