Un giri en Munic

“Cando estaba xa chegando onda ela puxo un sorriso inmenso que podería matar a calquera ser humano con corazón no peito e convidoume a sentar con ela no banco da parada do metro. Fixenme o papaxoubas e pregunteille se ela viñera comigo no tren de Regensburg. Era a primeira vez que falabamos e son mui malo para as caras. Ademais, así non parezo un tio demasiado pendente dela. Ela móstrase cariñosa e agradable. Sei a que estación vai pero non quero falar diso. Chega o noso U6 e sentamos pegadiños. Muitos risos. Cóntame da súa trompeta. Fálolle da miña vida en Múnic. Rimos muito. Temos problemas co idioma. Non sei francés pero dicimos un par de palabras en francés. Pregúntame se son español. Carallo, que ollo para preguntas chungas. Eu digo que si, ignorándome a min mesmo. Un portugués dixérame esa mesma tarde que farda muito dicir que es español e que el mesmo o fai para ligar ás veces. Pregúntolle como carallo o sabe e se sabe falalo. E dime que cando me despedía do Fran lle dera impresión de que falamos español pero que non ten nin idea de falalo. Di que ten unha compañeira de Moçambique que fala mui parecido a nós pero que non lle parecera portugués. Vale, son un pesado falando sempre do galego pero é que está provocando. Conteille en dúas frases que realmente ten bo oído e que o que falamos na despedida non era español e que podería ser unha especie de portugués europeo diferente do de Portugal que se fala onde acaba o camiño de Santiago. Coñece o camiño e Compostela polo famoso libro do humorista alemán que conta como fixo o camiño de Santiago. O máis vendido de Alemaña na última metade da década que acaba este ano. Todo vai ben. Risiños, chistes (pódense facer chistes sen ter nin idea do idioma, si). Sorpréndese cando se entera que vamos á mesma parada. Chega o momento de preguntarlle o nome: Wie heisst du? – Eva respóndeme dándome un patadón nos collóns que no fondo xa me dera hai unhas semanas. Eu non sei que cara de non-metro puxen pero non puido darse conta de todo o que pensei en apenas un segundo. Saíume automático preguntarlle -Eva? – Ja, ich bin Eva. Ok Eu chámome André. Gustoulle o nome. A min o seu xa me ten gustado máis. Falamos do barrio. Saímos do metro. Explicoume por onde vivía ela no mesmo paso de peóns onde a perdera uns días atrás. Despedímonos alí. Cando xa eu marchaba, xa a uns metros, pediume que lle dixese algo en español. Díxenlle cousas bonitas. Eu xa non sabía como continuar a conversa. Saíase da normalidade. Pensei en pedirlle o móbil, mesmo en bicala.Non fixen nada diso. Non sei como contaría ela esta mesma historia. Ben diferente seguro. Díxenlle que esperaba falar con ela outro día que nos mirásemos no metro. Ela díxome que si cun sorriso que doe. E así foi como me despedín onte de Eva mentres o sol se ocultaba.”

André

Acerca de Ambrosio Berza

Enésima reencarnación de Bitter Bierce, aquel gringo vello que quixo morrer nunha revolución; do capitán pirata Bellamy na procura da Illa Tartaruga; do prófugo camiñante Thoreau; da fotógrafa Tina Modotti seducindo a Frida e a Diego; do Castelao que predica as espigas e debuxa os espigóns. A.B. fai súas as palabras de Coomaraswamy, "o artista non é un tipo de persoa especial, senón que cada persoa é un tipo especial de artista". Camiña polo mundo e conta o que ve: con sentimento e sen pretensións. Nómada psicolóxico pero amante da súa terra, non pode afastarse moito do seu pendello virtual: así chama á zona temporalmente autónoma na que garda as súas miraxes.
Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Garda a ligazón permanente.

2 respostas a Un giri en Munic

  1. sonungiri di:

    Que bo lembralo… 🙂

  2. Ambrosio Berza di:

    as palabras son de andré, que non sabe que as collín, pero son tan bonitas… disculparame, espero!

Os comentarios están pechados.