Chin, despois disto podemos morrer tranquilos

Só espero que non estea soíño, estará con John?

– Non entendes…? El pinchará os nosos discos, a xente terá curiosidade, e todos os que van alí coñecerán por fin a Belle, a Felice Brothers, a Cohen…

– Quen non os teña coñecido xa non terá moito interese, bobo…

– Que pesimista es!! A xente acostúmase á mediocridade, pero no fondo todos queren algo bo se lles vén dado. E iso é xustamente o que nós imos facer: recompilar aos grandes para achegarllos a todo o mundo. Facer que a xente se xunte a falar e escoite boa música. Todos unidos por un proxecto altruísta e anónimo, non me digas que non é romántico!!

– Xa, o concepto “pedagóxico musical”. Ti si que es romántico, amigo. Entusiasta, optimista e sentimental. No fondo, ogallá todos fosemos un pouco así… ogallá todos chorasemos oíndo a Pepe Sánchez cantar.

– … e quen non chora oíndo Todo foi coma un soño?? Hai que ser moi bruto. A miña nena aprenderá esas cancións, irá ás manis cantando vellas consignas; e tamén saberá de cantarelas galegas e de Beatles: música é cultura!!. Ademáis, é unha brincadeira xenial: cada colección sairá nun mes con r, cun nome de marisco diferente. No verán non haberá publicación, e en setembro volveremos cos temas máis gordos. O Sr. Atún enviará a nova entrega dende Rumanía, para desconcertar máis aínda. Isto é grande, grande!

– Ti si que es grande, neno.

(Extracto de Chin:

“Y lo peor es que solamente él lo ha perdido todo. Los demás hemos perdido un trozo, más grande o pequeño, más irreemplazable o menos, pero son trozos, y se puede vivir sin un riñón o con un filete de hígado, se puede vivir sin el sustento de las piernas, pero no sin nada. Y me duele infinito que su niña, que tantas alegrías iba a darle, no vaya a poder hacerse una idea del maravilloso padre que ha perdido.

Me duele ella, una barbaridad. Me duele toda su familia, en la que él te hacía hueco y te invitaba a pasar, a sentirte como en casa. Porque era ésa una de sus grandes virtudes. La que más he envidiado, su capacidad de amar sin condiciones, sin fisuras: con auténtica adoración.

Y me congratulo de su herencia. Él me trajo mucha gente. Se dedicó a eso, con maestría: hacía que sus amigos se hermanaran entre ellos. No es casualidad que responda a tus sentidas y agradecidas líneas: el propició que tú me escribieras para que yo te respondiera, y al revés, y al derecho, pero percibo que, en todo, él era el responsable, quien manejaba las manivelas para que sus seres queridos fueran dichosos y orgullosos de tenerlo.”

)

Acerca de Ambrosio Berza

Enésima reencarnación de Bitter Bierce, aquel gringo vello que quixo morrer nunha revolución; do capitán pirata Bellamy na procura da Illa Tartaruga; do prófugo camiñante Thoreau; da fotógrafa Tina Modotti seducindo a Frida e a Diego; do Castelao que predica as espigas e debuxa os espigóns. A.B. fai súas as palabras de Coomaraswamy, "o artista non é un tipo de persoa especial, senón que cada persoa é un tipo especial de artista". Camiña polo mundo e conta o que ve: con sentimento e sen pretensións. Nómada psicolóxico pero amante da súa terra, non pode afastarse moito do seu pendello virtual: así chama á zona temporalmente autónoma na que garda as súas miraxes.
Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Garda a ligazón permanente.