Artrose espiritual da esquerda

… e non, non estou a falar de política. Que se podería, por acaso, mais non me atopo con ánimo hoxe (para esto están máis de moda as reunións en gasolineiras en Guitiriz, disque).

Falo do meu corpo, que dun tempo a esta parte manifesta falta de ganas na metade esquerda. Coma quen tén vapores. Primeiro deron en durmírseme os dedos da man: non todos, que hai categorías ata nas extremidades. Conservo intactos o que mata pulgas e máis o furabolos. E isto, como se ha de ver máis tarde, xa me suxire unha clave dos meus males.

Logo deu en formiguearme o brazo enteiro, exceptuando aqueles dous dedos baluartes do equilibrio social e asimesmo o cóbado. Tampouco durante todo o día: así sin vir a conto (creo, aínda que vou ter que prestar máis atención á casuística de narcolepsias humerais) empeza a bulir o sangue e nuns segundos perdo sentido do brazo, coma se mo extirparan na guerra nun momento no que estivese a proer e agora lle dera por vingarse a mala fé.

A boneca fica sen forzas dende hai xa un par de meses. É similar a cando a destragabas por bater contra as paredes xogando a carreiras de velocidade e logo non podías facer o pino en meses, só que agora lle atopo inconvenientes que antes nin sospeitaba: para faceres sexo, por exemplo. Seguro que nunca vos decatastes da cantidade de posturas capoeiriformes que se empregan na danza erótica hoxendía. Pois ben, AÍ é onde unha boneca en forma sostén o pulso espiritual do erotismo. E que dicir do peso físico, que de abdominais non estou xa moi cumprida…

O último que deu en derrengárseme é o xeonllo. Non ó andar, nesa mítica de “estaba cruzando un paso de peatóns e sentín “crack!””… non, non: a min agora non me deixa cruzar as pernas, así que agora nas reunións (e nos cafés, e nos viños!!) véxome obrigada a adoptar unha postura de Mary Poppins que dá conta de máis concentración da que en verdade concedo, e nin qué dicir ó dano que isto fai á imaxe de altura moral coa que adoitaba disfrazar a miña (real) desatención ás palabras que oio… Un desastre.

Entenderedes pois que o que comezou coma síntomas dun eventual sobreesforzo (que por outra parte era sospeitoso de por si, tratándose do mes de agosto e sendo eu non nai, non deportista) pronto se converteu no temor de que algo desagradable se estaba filtrando no meu corpo sen moita intención de marchar. Por suposto que sospeitei de consecuencias da miña prolongada inactividade mesturada coas xenerosas resacas que padezo, e como hipocondríaca que son, procedín a comezar unha dieta de moderado exercicio e moderada bebida (crede que isto é descender o nivel de tóxicos da miña cotidianeidade unha cantidade máis que significativa). Pero en van: cada carreiriña de 20 minutos derréame, e observo que beber ou non beber non parece afectar, a corto prazo canto menos, a este desequilibrio corporal.

Así que, humana sont, dou en matinar no meu problema: pode tratarse dunha debilidade nerviosa, e haberá que descartala, pero hai certos sospeitosos feitos que non podo ignorar: só me ataca ó lado ESQUERDO do corpo (o guiado polo hemisferio dereito do cerebro, responsable dos rasgos máis espirituais da personalidade) e adopta a forma dunha artrose, unha máis das doenzas autoinmunes que están acabando coa humanidade (e comigo, disculpade que non entre en detalles).

Procedo a idear un plan: descartaremos unha afección neuropática e iremos visitar ao amigo Fernando, chamán de occidente, gurú das manifestacións extrasensoriais e incansable explorador do misterio humano nos confíns do planeta Terra: el alumará o inicio deste camiño.

Adianto do próximo capítulo: tras un intento fallido de colarme nas probas de electromiogramas da sanidade pública, resignada ao resultado obtido  mediante unha máquina vella dun hospital concertado no meu seguro, inclínome polo camiño espiritual. É moito máis divertido, e ademáis permíteme visitar a Fernando e alimentarme dos produtos da súa horta: comer froitos do amor e fumar estramonio, e todo isto mentres o vexo a el danzar baixo os efectos dun prunos psicotrópico africano. Un espectáculo polo que algúns deben pagar entrada nun cine…

Acerca de Ambrosio Berza

Enésima reencarnación de Bitter Bierce, aquel gringo vello que quixo morrer nunha revolución; do capitán pirata Bellamy na procura da Illa Tartaruga; do prófugo camiñante Thoreau; da fotógrafa Tina Modotti seducindo a Frida e a Diego; do Castelao que predica as espigas e debuxa os espigóns.

A.B. fai súas as palabras de Coomaraswamy, “o artista non é un tipo de persoa especial, senón que cada persoa é un tipo especial de artista”. Camiña polo mundo e conta o que ve: con sentimento e sen pretensións.

Nómada psicolóxico pero amante da súa terra, non pode afastarse moito do seu pendello virtual: así chama á zona temporalmente autónoma na que garda as súas miraxes.

Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Garda a ligazón permanente.

Unha resposta a Artrose espiritual da esquerda

  1. Ver di:

    Matapulgas e furabolos deberon caer tamen… 6 meses sen noticias deles….

Os comentarios están pechados.