O relato que me pediu Cuco

Custou seis chuchos e tres petadas no teito da cociña espertarnos. Non era fácil: xogamos ata tarde, primeiro ás agachadas polos cuartos da casa, chineros-despensas-faiado. Logo contamos historias de medo. A César e a min gústanos asustar a Alfonso, que aínda é un picariño, e acaba por agacharse entre os cobertores ata durmirse coa cabeza contra os pés da cama.

Xa temos moi medidos os tempos da mañá: entre os chuchos e primeira petada non paga a pena erguerse. Ela di que o “desaiuno” xa está enriba da mesa, pero non é tal, aínda o leite está recén muxido. O cuarto, ademais, está frío coma o demo. Por moito que o tiro da cociña pase mesmo ó pé das camas. É na terceira tanda de golpes de vasoira que saímos a fume de carozo, coas chinelas a medio poñer, para chegar xusto cando o leite ferve nos cuncos. Por enriba, a nós tennos moito chiste facerlle rabiar. “Seredes fatos!!”, reñe ela, “merecíades un cento de labazadas!!”

Hoxe temos sorte porque o avó anda por fóra. O seu xenio non é de brincadeira, coma o dela… mellor que atopara algo que facer. Aínda que sexa ir tomar uns viños con Peinó e o cura, para que logo ela lle espete “badulaque!” e el responda con desprezo, desde o pico das escaleiras: “tarasca…”

“Veña, acabade axiña que hai que ir ós ramos”, e non fai falta que nos apure moito porque nos erguimos con fame de lobo, e amais… iso, que hai que ir polos ramos. César garda as servilletas no caixón e Alfonso máis eu bulimos por baixo do escano. Imos vestirnos de contado, non vaiamos chegar tarde.

A primeira en baixar son eu, eles enredáronse cuns Guisvales que teñen no cuarto da mestra. Síntovos chegar polo camiño, vides barullando. E aínda que ela anda remexendo nas potas por sobre a cociña de leña, máis que escoitarvos creo eu que vos intúe. Limpa as mans no mantelo (sempre as tén cheas de ovo ou fariña ou aceite ou terra das patacas. E olen ben) Quere máis que nada no mundo chegar axiña para amasarvos a cara e darvos corenta chuchos a cada un. Enxuga as bágoas pequeniñas que se lle escapan polo rabecho do ollo, está contenta. Desque estudades en Navia non vos ve canto quixera. Gustaríalle que baixarades ó Veiguello todos os días, e cociñar para os seis, ou para un cento, con tal que houbera risas e festa seguida. Faragullos e torrezmos, pastel de caiota, cereixas confitadas… É tan larpeira coma nós.

Ti, Cuco, a que primeiro chegas, tamén choras. Saíches a ela. Déixaste abrazar e anuncias á tranquilidade do veiguello que nos trouxeches a túa risa. Mentres, Ro resígnase a sufrir o seu inexorable achuchón. César e Alfonso xa escoitaron e baixan correndo, e mentres ti me ergues no colo, vexo como é Lu quen a abraza a ela. Ha de ser cuestión de carácter…

Entramos xuntos no cabanón. Os pequenos queremos que nos fagades caso. Sobre todo ti, que sempre levas ese añiño invisible no regazo. Queremos que nolo enseñes e o deixes xogar co nós. Ela pregúntalle a Lu como vos foi. Ro, tranquilo, sorrí. E abonda.

“Pasade poñer as katiuskas, que vamos cortar os ramos!”, nos manda mentras vai ó chinero buscar unhas mantecadas e un augardente de guindas. Sabe que deveces por el. Nós sabemos que vos ides enredar, e sen dicir palabra, mirámonos e saímos correndo á presa do lavadeiro. Caeu moita folla de diospereiro e dá para unha guerra de barcos.

Vennos buscar e ameázanos co fouciño desde o camelio: “vou cortar os ramos. Se non vides traio unhos pequenos!” Así que non atarrecemos e arrincamos camiño arriba, que o loureiro está onde o cabozo e aínda vos gañamos botando unha carreiriña. Ela corta sete vizosas póliñas, e dálle a máis grande a Ro. El sorrí e cédella a César: “ti que estás máis forte, carreta nesta”.

Deixamos o fouciño na corte e saímos os sete. Aínda falta para as doce, e o camiño é curto, pero hai que saír con tempo: poden pasar tantas cousas! teremos que saltar unha poza que tén culleretes, pasar por diante das do Novo sen que nos boten mal de ollo, pisar a herba que naceu no medio do carreiro, asubiarlle ós merlos… e temos que contarcho todo: onte fumos nós collerlle o pan a Pedro, e mentras agardabamos na taberna de Baltasar, Tomasiña deunos unha onza de chocolate. El di “chiculate”, sabías? Pedro regalounos uns boliños porque lle dixera un paxariño que iamos ir nós buscar o pan. Á tarde, ela levounos á fraga e alí, nun regato pequeno, había troitas. Case collemos unha ducia. Á volta paramos na igrexa para mirar se estaban todos os nosos reclinatorios, e houbo que traer un para amañar. Seguro que a pascaxa de Nieves andou a patadas con el todo o ano para esfondalo e que caeramos o día de Ramos. Vai dada…

En fin. Só faltan dúas horas para que nos bendigan os Ramos, e hai tanto por facer…

Adicado a Ela, a miña VeiVella

Acerca de Ambrosio Berza

Enésima reencarnación de Bitter Bierce, aquel gringo vello que quixo morrer nunha revolución; do capitán pirata Bellamy na procura da Illa Tartaruga; do prófugo camiñante Thoreau; da fotógrafa Tina Modotti seducindo a Frida e a Diego; do Castelao que predica as espigas e debuxa os espigóns.

A.B. fai súas as palabras de Coomaraswamy, “o artista non é un tipo de persoa especial, senón que cada persoa é un tipo especial de artista”. Camiña polo mundo e conta o que ve: con sentimento e sen pretensións.

Nómada psicolóxico pero amante da súa terra, non pode afastarse moito do seu pendello virtual: así chama á zona temporalmente autónoma na que garda as súas miraxes.

Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Garda a ligazón permanente.