A egua de Nicholas

Un dos praceres máis grandes de viaxar só é que podes deixarte levar polo teu impulso intuitivo e logo culpar ó brincalleiro destino dos tesouros que atopas.

Non entrei no museo por azar menor que o que me levara a coller o último bus para chegar alí. Os vellos chanzos de madeira na entrada do museo parecían pedir polos meus pés, e eu non tiña ánimo de disgustar a ninguén. Mal podía pensar que un camiño meu perdido ía estar agardando alí por min, pousado sobre o recuncho do fondo, dicindo: abre e úleme, verás qué axiña me recoñeces. Desconfiei, agardaba deseño gráfico plastificado, pero non: dúas ducias de debuxos a lapis nun caderno ben impreso,  debuxos coma os que había tempo porfiaban as miñas mans en facer e que eu con teima agachaba. Tamén un autorretrato do autor. Do seu puño e letra: David John, Liverpool, now living in Arrowtown.

Tatexando informeime sobre o artista e souben que se instalara nas aforas da turística vila, onde tiña unha galería e escola de pintura, das cales vivía placidamente. Non tiña que ir alí para saber o que atoparía: unha casa de madeira con enormes fiestras por onde as cores entraban e saían a vontade. Nenos xogando. Un taller no faio con tanta pintura nos lenzos coma nos bancos corridos. Ese delicioso cheiro a disolvente. Uns pantalóns con restos de óleo e un home dentro sorrindo amable. Satisfeito.

Non podía non ir, había tempo que cedera o mando sobre os meus pasos. Entrei tan mainamente como saín, sentíndome coma na última volta da Escoba: todo sumaba o que tiña que sumar. Xusto o que tiña que sumar.

David John pediume que volvese debuxar, e que usase moito o lapis. Asinoume o meu caderno, dándome a única bendición na que puidera eu ter fé. Con ela avancei ata os prados de herba seca nos que unha egua foi testemuña da miña tristeza, frustración e cansanzo. Sentín a complicidade da besta mansa mentres deixaba correr 20 anos de bágoas pola covardía de non enfrentarme a quen me dixo “se non vas ser un Picasso, entón estuda algo útil para non morreres de fame”.

Creo que foi esa egua quen mediou para que Nicholas e Ryan viñesen falar comigo: cadanseus 15 anos de enerxía e decisión. Roxo, vivaz e valente, Nicholas espetoume: “poderías vivir deso, sabes? a min gústame”.

Grazas, Nicholas. Os debuxos son para ti.

Acerca de Ambrosio Berza

Enésima reencarnación de Bitter Bierce, aquel gringo vello que quixo morrer nunha revolución; do capitán pirata Bellamy na procura da Illa Tartaruga; do prófugo camiñante Thoreau; da fotógrafa Tina Modotti seducindo a Frida e a Diego; do Castelao que predica as espigas e debuxa os espigóns. A.B. fai súas as palabras de Coomaraswamy, "o artista non é un tipo de persoa especial, senón que cada persoa é un tipo especial de artista". Camiña polo mundo e conta o que ve: con sentimento e sen pretensións. Nómada psicolóxico pero amante da súa terra, non pode afastarse moito do seu pendello virtual: así chama á zona temporalmente autónoma na que garda as súas miraxes.
Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Garda a ligazón permanente.