A lingua de trapo de Erica Meidi

Ola. Hi. Salut. Qué hay.

A pequena de mans regordechas son eu, Erica Meidi, e a miúda tras de min é Neve, a miña dona linda. A Xosé, o pai de Neve, encántalle meterse comigo e chamarme Erika Meidi In China. E a min maldita a graza que me fai, porque a ver: podedes imaxinar ser cosida polas mans dun neno inexperto de 7 anos nun tugurio escuro que apesta a soia e fabas? Por non entrar na cuestión moral. Pero deso xa nin falemos, que neste mundo hilvanado non está ben visto que as bonecas de compañía dean en opinar de política. E eu son unha boneca guiadiña, stricto sensu.

Guiada pero non sen miolos nin cultura, que me aprenderon filosofía e latín. E como teño moito tempo para matinar nas cousas da vida, veño propoñer unha solución para un problema que vexo eu que tedes, se me consentides a soberbia. Pero deixade primeiro que vos conte a miña breve historia.

Como toda bonequiña para nenas, fun un día empaquetada nunha caixa de cor pastel e enviada á miña futura dona: Neve, a nena de ollos grandes. Foi na súa doce compañía que confirmei o que se rumoreaba sotto voce no taller: non en todo o mundo se fala chinés. Terrible golpe, pois comprenderedes que aprender deceas de miles de caracteres non é asunto trivial. Por riba, á maioría das Meidi de nada nos serve, pois case todas somos concebidas ex professo para a emigración, e contra toda lóxica, no resto do mundo non se fala esta antiga e nobre lingua.

Fun desenvolta por Neve nunha cidade chamada Barcelona, e na casa da miña dona falaban un idioma que axiña puiden entender: o galego. Foime sinxelo porque viña moita xente vernos e gostaban moito de barullar e ata de se berraren, tal é o costume dese falar. Pero atendede: aquel dicía ‘moito’ e aqueloutro ‘muito’; para uns era ‘faser’ e para outros ‘faguer’. E aínda os había de ‘facer’! Disque na terra galega dun lugar ó contiguo xa bailan letras e acentos… Malia todo, aprendín con gusto, pois é un falar agarimoso e ben bonito.

Sorría triunfal gabándome do meu progreso cando un día veu á casa un fontaneiro e descubrín a terrible verdade: o idioma de Barcelona non era o galego, senón outro tipo de lingua romance denominada Catalá!

Arrepíos: ía ter que aprender unha nova gramática e léxico se quería relacionarme cos futuros Bonecos que entrasen na casa. Resignada, bulín a buscar na televisión xente falando o novo esperanto: non foi sinxelo, había interferencias doutro idioma abrupto que parecía usar a plutocracia do país. Desbotei as inxerencias e concentreime no quid da cuestión: mal sabía que en apenas 5 meses tería que viaxar para nunca volver, e que os meus esforzos serían de balde.

Un barruzo transversal fíxonos correr do coche a aquela casa que sería o noso novo fogar: Redondela. Non era inverno. Tampouco verán. Neve levábame apertada contra ela e eu observaba desconfiada a confluencia da ría cos montes de eucaliptos. Unha nova terra, unha nova casa… e un novo idioma: o español. A mesma lingua que atopara na televisión en Barcelona, chegaba tan lonxe, atravesando poalla, orballo e borraxeira!

Comprenderes que a esa altura a miña paciencia xa estaba a piques de suicidarse. Pero eu sonvos unha dama e non debo estar queixándose da cotío. Así que, resignada, aprendín aqueloutra fala. Non foi tan difícil, por certo: era apenas unha mestura de galego e catalá.

Debo admitir que estaba afeita por completo á vida sen estacións de Redondela cando para o meu desacougo veu un día Fani, nai da miña dona, e díxolle a Neve: miña rula, colle forte a Erica que imos viaxar lonxe e temos que mirar que non se nos perda no camiño.

E vaia se viñemos lonxe. Se a xeodesia non me falla, estou non plus ultra, por debaixo da China, nun país semellante a Redondela pero sen eucaliptos e… adiviñades: xente que fala noutro idioma, e que proceden, por certo, coma se fose o único do mundo.

Así pois, aquí deixo a miña humilde proposta de Boneca de Compañía chinesa: creo que nas escolas de todo o planeta debera aprenderse a lingua de xordomudos, porque bicos-chuchos-kisses-bijoux hai moitos, pero coma os que se dan, ningún.


PS: o que verdadeiramente non me explico é como fai Neve, porque a ela non a coseron nun taller chinés con fins a ser exportada a calquera punto do planeta, e sen embargo explícase que dá gusto oíla.

Concretamente nestes intres, está pedindo ó waiter unha

mars mallow mentres Xosé e Fani agardan impacientes a unha rapaza que está aí fóra facendo un debuxo e non dá entrado. A min que se retrase non me importa nada, porque seica é dun sitio próximo a Redondela, e eu, que coñecín moitos galegos… sei que ha de vir con ceremonias de que eso que fala tamén é galego pero jalejo ou jallejo ou gallego ou qué sei eu, e vai tolearme da cabeza, que o vexo vir…

Acerca de Ambrosio Berza

Enésima reencarnación de Bitter Bierce, aquel gringo vello que quixo morrer nunha revolución; do capitán pirata Bellamy na procura da Illa Tartaruga; do prófugo camiñante Thoreau; da fotógrafa Tina Modotti seducindo a Frida e a Diego; do Castelao que predica as espigas e debuxa os espigóns. A.B. fai súas as palabras de Coomaraswamy, "o artista non é un tipo de persoa especial, senón que cada persoa é un tipo especial de artista". Camiña polo mundo e conta o que ve: con sentimento e sen pretensións. Nómada psicolóxico pero amante da súa terra, non pode afastarse moito do seu pendello virtual: así chama á zona temporalmente autónoma na que garda as súas miraxes.
Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Garda a ligazón permanente.