Que faría Kurt Cobain no meu lugar?

A priori, penso que a nova perruquería me vai gustar: as rapazas teñen un pelo bonito, brillante e non demasiado colorido. Falan galego. Non atisbo Holas nin DiezMinutos nos revisteiros, os espellos teñen un discreto marco LED que che fai sentirte coma nun camerino de cine, e o papel das paredes di “First of all, illusions (Oscar Wilde)”. Que máis pedir? Un café. A morena ofrécemo e eu ben que llo agradezo: non quero dar o meu habitual espectáculo de toquear contra as paredes do secador. Lavan e enxúganme o cabelo, aplícanme o tinte e envólvenme coma unha coliflor, deixándome á espera mentres os superpoderes electromagnéticos do produto actúan na miña cutícula. Calafrío: non vai haber secador, ou sexa, nin calor nin o desexado adocenamento. Tampouco é grave: traio un bo libro de Ian McEwan, en versión orixinal, e obrígame a concentrarme abondo como para ausentarme do mesmo planeta.

E entón, ela. Esa típica compañeira de tinte con J Hayber brancos e unha melena notablemente máis longa do que se acostuma levar á súa edade. Trae o seu Hola da casa. Mentres agarda pola oportuna envoltura capilar descúbrenos orgullosa que Clara Lago operou as tetas. Que por certo, foina ver nesa película que están botando nas Cancelas (“no sé si sabeis que dunos días a hoy va el cine a 2.90€”), e é ben simpática, se non fora por Clarita, que moi mona, pero de actriz, nada de nada. Neste punto descobre que na radio están botando unha canción que adora de Enrique Iglesias, e pide que suban o volume. Anticipo horrorizada o que vai pasar, pois a voz de campeón do locutor non deixa lugar á esperanza. Son os 40 Principales.

Non. Non. Non, por favor. Síntome coma se tivese 13 anos e estivera nos Coches de Choque pero sen noite e sen coches de choque. Cada canción enlaza coa seguinte sen tregua. Suplico que chegue o turno dun anuncio de antigripal ou un avance das noticias. Que poñan a Ser e me fustiguen co discurso españolista rancio de Rubalcaba. A Cope, e soportarei a reinvención de Adolfo Suárez. Veña ho: hai moitas opcións, non aspiro a que conecten con Diego RJ no Sótano de Radio3, pero esto non. Non! Reabro tremulamente o libro e leo: “Aren’t there any rules the whole world can agree on?” Non entendín, volvo ler. Ooooouó, ouó uó…. ouóóóó… Katy Perry anuncia unha nova canción, que sorte temos.

Volvo ler, pero parezo Nicholson no Resplandor: all work and no play makes Jack a dull boy. A dull boy. A dull boy. A situación de stress fai saltar o meu sistema parasimpático, que improvisa unha solución provisional: fago un tapón co papel do azucariño e métoo no oído dereito. Tapo o esquerdo co índice, e volvo ó libro. “Aren’t there any rules the whole world can agree on?””Aren’t there any rules the whole world can agree on?” Constato que non avanzo. Na bandexa dos secadores hai algodón e con disimulo roubo un pouco. Reconstrúo os tapóns e volvo ó libro. Kylie berrea desde o altavoz, e adivino que no pertinente vídeoclip se estará espindo. Avanzo unha frase, teño que ser forte. Péchaseme o libro nun espasmo, e non me decato de que o reabro dez páxinas antes. Sigo lendo aí pero nin me decato. Decido sacarlle o lado positivo e escríbolle a unha amiga un whatsapp: “SOS, Patricia. Estou na perruquería e levo media hora soportando que os 40 me pateen a cabeza. Vai darme un vaído”. Responde cun emoticono sorrinte, e di “Non te poñas tráxica. Benvidos sexan os 40, e os 50 tamén!” Son unha incomprendida, está claro. E debo estar vella, porque a Pantoja Maquinera ó meu carón non para de abanear felizmente a cabeza. Creo que mesmo sinto as súas salpicaduras de tinte e non sei se poderei atar o nervio moito máis tempo.

Penso en Kurt Cobain, que lle andan celebrando o 20 aniversario da súa morte. Que faría se resucita e o traen aquí a abrillantarlle a súa melena loira grunge mentres unha tal Kylie saca de quicio ó transistor? Que faría se renace na Coruña e aterriza no Dux (no improbable caso de que lle deixasen entrar)? Ou se simplemente aspira a tomar un café a media mañá no bar da estación e non pode deixar de oír a David Bisbal (que di Fernandisco que volve ser o orgulloso número 1)?

A min non me quedan dúbidas: con este panorama, Kurt Cobain volvería pegarse un tiro.

Acerca de Ambrosio Berza

Enésima reencarnación de Bitter Bierce, aquel gringo vello que quixo morrer nunha revolución; do capitán pirata Bellamy na procura da Illa Tartaruga; do prófugo camiñante Thoreau; da fotógrafa Tina Modotti seducindo a Frida e a Diego; do Castelao que predica as espigas e debuxa os espigóns. A.B. fai súas as palabras de Coomaraswamy, "o artista non é un tipo de persoa especial, senón que cada persoa é un tipo especial de artista". Camiña polo mundo e conta o que ve: con sentimento e sen pretensións. Nómada psicolóxico pero amante da súa terra, non pode afastarse moito do seu pendello virtual: así chama á zona temporalmente autónoma na que garda as súas miraxes.
Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Garda a ligazón permanente.

Unha resposta a Que faría Kurt Cobain no meu lugar?

  1. Angel di:

    A ver, a berza, a cita que o wilde lle fusilou a voltaire era mais ben “illusion is the first of all pleasures”, pero visto o visto, non che sería mellor parafrasear a outro innomeable e declarar abertamente “los 40 me confunden”. 🙂

Os comentarios están pechados.