Diario dunha Semana Santa no País dos Presidentes Católicos

Domingo de Ramos

Tras dunha tortuosa Cuaresma e da amargura sen Paixón da última Semana, refúxiome no meu amado Xetsemaní. Séculos despois de que os Reis Católicos mandaran desenterrar os nosos olivos, deléitome na xustiza poética de arrincar os eucaliptos que planta a Sinrazón. Bendecida por este acto, unha ramiña de loureiro vai parar ó nicho de Ramona do Capador. Por amor daqueles días.

Xoves Santo

As procesións na Mariña de Lugo están sendo masivas, pois o prezo dos pisos na costa baixou ata os 37000€ e o Real Madrid gañou a Copa do Rey. O monarca tivo dificultades para chegar a esta celebración do Amor Fraterno, pois o seu navío topou con milleiros de subsaharianos que estaban sendo envorcados ó Mare Nostrum.

Un amigo envía por whatsapp a foto dunhas misteriosas moedas antigas. Agardo que a orde de desafiuzamento non lle fixese traizoar a súa melancolía.

Baixo a lúa, apenas Pan e Viño e lavármonos os pés na auga do río. Non te quero, non te quero, non te quero.

Venres Santo

Moitos anos despois, fronte ó pelotón de fusilamento, Tomasz Siemoniak ha de lembrar esta tarde remota en que non hai xeo e un Home Bo morreu nunha aldea de vinte casas de barro e cañabrava construída á beira dun río de augas diáfanas que se precipitan por un leito de pedras puídas, brancas e enormes, coma ovos prehistóricos.

Hoxe, o Ministro de Defensa Polaco é cómplice da crucifixión de terroristas no Gólgota Ucraniano mentres a ONU se lava as mans.

Domingo de Resurrección

Os cofrades reintegran as imaxes ás Hermandades e as devotas gardan a alma ata a vindeira procesión. Entregamos os flaxelos ós que no Vía Crucis de cada día nos fan pagar penitencia. Eu volvo ó hucho dos libros o manual das Frechas de Tiángeles. Ignoro se o logrou aprender ós 11 anos ou, como di no prefacio, lle foi de máis utilidade na súa vida adulta, convertíndoa na activista que nunca sería de ter estudado nun centro laico e igualitario.

Pasaron desde a súa edición 60 Semanas Santas e fágome a gatopárdica pregunta de se todo cambiou para que todo siga sendo tan condenadamente igual.

¿Por qué fracasó la República?

Porque en vez de hacer crítica constructiva se dedicó únicamente a herir sentimientos.

¿Por qué más?
Porque hizo escarnio de la Religión, y eso a los españoles les llega al alma.
¿Cómo era la situación de España al nacer el Nacionalsindicalismo?
La de una nación en descomposición histórica, a causa del liberalismo y la democracia.
¿Qué son liberalismo y la democracia?
Los sistemas políticos que están deshaciendo al mundo. (…) Ni las derechas ni las izquierdas eran capaces con sus procedimientos de evitar el derrumbamiento de España (…) la Falange arrastraría tras de si a toda la juventud al prometerle nobles empresas en que emplear su vida.
¿Qué es España?
Una entidad histórica con fines propios que cumplir en el mundo.
¿Y cuál es el destino de España?
Incorporar a todos los hombres a una empresa universal de salvación.
¿Quiénes son los que sienten el amor a la Patria de una manera física y sensitiva?
Los nacionalistas, pues para ellos la Patria es solamente el trozo de tierra en el que viven, y no la misión que esa misma Patria tenga que cumplir en el mundo.
¿Pues cómo se produjo el hecho de la División Azul?
En ocasión en que Alemania luchaba contra Rusia y pidió voluntarios para combatir al comunismo.
¿Y estando Rusia tan lejos le importaba a España lo que pudiera pensar?
Si; porque sus doctrinas son un peligro para la civilización, y España, como en tiempos de Carlos I, sabe que su destino está en defender al mundo de herejías y aberraciones.
¿Cabe también en las mujeres la entrega hasta llegar al heroísmo?
También, aunque para las mujeres el heroísmo consiste más en hacer bien todos los días lo que tengan que hacer que en morir heroicamente: por su temperamento, soportan mejor la abnegación de todos los días que el hecho extraordinario.

¿Quién usó antes que la Falange el Yugo y las Flechas?
Los Reyes Católicos.
¿Qué simbología puede tener?
Unir a todos los reinos de España en un solo haz por una sola atadura.
Publicado en Sen clasificar | 1 comentario

Que faría Kurt Cobain no meu lugar?

A priori, penso que a nova perruquería me vai gustar: as rapazas teñen un pelo bonito, brillante e non demasiado colorido. Falan galego. Non atisbo Holas nin DiezMinutos nos revisteiros, os espellos teñen un discreto marco LED que che fai sentirte coma nun camerino de cine, e o papel das paredes di “First of all, illusions (Oscar Wilde)”. Que máis pedir? Un café. A morena ofrécemo e eu ben que llo agradezo: non quero dar o meu habitual espectáculo de toquear contra as paredes do secador. Lavan e enxúganme o cabelo, aplícanme o tinte e envólvenme coma unha coliflor, deixándome á espera mentres os superpoderes electromagnéticos do produto actúan na miña cutícula. Calafrío: non vai haber secador, ou sexa, nin calor nin o desexado adocenamento. Tampouco é grave: traio un bo libro de Ian McEwan, en versión orixinal, e obrígame a concentrarme abondo como para ausentarme do mesmo planeta.

E entón, ela. Esa típica compañeira de tinte con J Hayber brancos e unha melena notablemente máis longa do que se acostuma levar á súa edade. Trae o seu Hola da casa. Mentres agarda pola oportuna envoltura capilar descúbrenos orgullosa que Clara Lago operou as tetas. Que por certo, foina ver nesa película que están botando nas Cancelas (“no sé si sabeis que dunos días a hoy va el cine a 2.90€”), e é ben simpática, se non fora por Clarita, que moi mona, pero de actriz, nada de nada. Neste punto descobre que na radio están botando unha canción que adora de Enrique Iglesias, e pide que suban o volume. Anticipo horrorizada o que vai pasar, pois a voz de campeón do locutor non deixa lugar á esperanza. Son os 40 Principales.

Non. Non. Non, por favor. Síntome coma se tivese 13 anos e estivera nos Coches de Choque pero sen noite e sen coches de choque. Cada canción enlaza coa seguinte sen tregua. Suplico que chegue o turno dun anuncio de antigripal ou un avance das noticias. Que poñan a Ser e me fustiguen co discurso españolista rancio de Rubalcaba. A Cope, e soportarei a reinvención de Adolfo Suárez. Veña ho: hai moitas opcións, non aspiro a que conecten con Diego RJ no Sótano de Radio3, pero esto non. Non! Reabro tremulamente o libro e leo: “Aren’t there any rules the whole world can agree on?” Non entendín, volvo ler. Ooooouó, ouó uó…. ouóóóó… Katy Perry anuncia unha nova canción, que sorte temos.

Volvo ler, pero parezo Nicholson no Resplandor: all work and no play makes Jack a dull boy. A dull boy. A dull boy. A situación de stress fai saltar o meu sistema parasimpático, que improvisa unha solución provisional: fago un tapón co papel do azucariño e métoo no oído dereito. Tapo o esquerdo co índice, e volvo ó libro. “Aren’t there any rules the whole world can agree on?””Aren’t there any rules the whole world can agree on?” Constato que non avanzo. Na bandexa dos secadores hai algodón e con disimulo roubo un pouco. Reconstrúo os tapóns e volvo ó libro. Kylie berrea desde o altavoz, e adivino que no pertinente vídeoclip se estará espindo. Avanzo unha frase, teño que ser forte. Péchaseme o libro nun espasmo, e non me decato de que o reabro dez páxinas antes. Sigo lendo aí pero nin me decato. Decido sacarlle o lado positivo e escríbolle a unha amiga un whatsapp: “SOS, Patricia. Estou na perruquería e levo media hora soportando que os 40 me pateen a cabeza. Vai darme un vaído”. Responde cun emoticono sorrinte, e di “Non te poñas tráxica. Benvidos sexan os 40, e os 50 tamén!” Son unha incomprendida, está claro. E debo estar vella, porque a Pantoja Maquinera ó meu carón non para de abanear felizmente a cabeza. Creo que mesmo sinto as súas salpicaduras de tinte e non sei se poderei atar o nervio moito máis tempo.

Penso en Kurt Cobain, que lle andan celebrando o 20 aniversario da súa morte. Que faría se resucita e o traen aquí a abrillantarlle a súa melena loira grunge mentres unha tal Kylie saca de quicio ó transistor? Que faría se renace na Coruña e aterriza no Dux (no improbable caso de que lle deixasen entrar)? Ou se simplemente aspira a tomar un café a media mañá no bar da estación e non pode deixar de oír a David Bisbal (que di Fernandisco que volve ser o orgulloso número 1)?

A min non me quedan dúbidas: con este panorama, Kurt Cobain volvería pegarse un tiro.

Publicado en Sen clasificar | 1 comentario

Pontevea agromando

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en Pontevea agromando

Quen é Ambrosio Berza?

Enésima reencarnación de Bitter Bierce, aquel gringo vello que quixo morrer nunha revolución; do capitán pirata Bellamy na procura da Illa Tartaruga; do prófugo camiñante Thoreau; da fotógrafa Tina Modotti seducindo a Frida e a Diego; do Castelao que predica as espigas e debuxa os espigóns.

A.B. fai súas as palabras de Coomaraswamy, “o artista non é un tipo de persoa especial, senón que cada persoa é un tipo especial de artista”. Camiña polo mundo e conta o que ve: con sentimento e sen pretensións.

Nómada psicolóxico pero amante da súa terra, non pode afastarse moito do seu pendello virtual: así chama á zona temporalmente autónoma na que garda as súas miraxes.

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en Quen é Ambrosio Berza?

Da Esmorga

IMG_20140323_140011.jpg

INT. DÍA. PALLEIRA

O Pega repite para si o texto: “Comei e bebei o que queirais, pero da que escampe marchai de contado, non quero que vos vexan por aquí”. Está nervioso porque vai darlle unha azouta a Milhomes nas cachas e coñece ben o seu xenio: non de balde son curmáns. Teme que este se revolva e lle magoe o ollo san, e a ver daquela quen vai facer a augardente da Casa Grande. Susana non se inmuta e avíalle o chosco no entanto.

Cibrán e Milhomes preguntan a Mar qué calzóns van ter postos ó que se ispan para enxugaren. O Eladio, termando con fachenda do mantelo que ha vestir, anticipa a escena sen pudor. Para Cibrán non hai roupa prevista, e el sostén que botarse ó Milhomes cos cirolos ceibes vai despistar do obxectivo da secuencia, que é retratar tres homes ebrios abocados á desgraza. Aposta por levar a acción a un territorio máis orgánico e non recrear nese preciso intre a estampa da homosexualidade. Bocas non dá a réplica: marchou á roulotte pensar na dona do pazo.

Cariño e o seu equipo discuten na porta o xeito de eliminar a dobre sombra da luz artificial nos muros do palleiro, e pensan en como simular o escintileo dos candís no interior do cabanón.

EXT. NOITE XEADA. PAZO DE FERREIROÁ


Diego e Ignacio discuten acerca das fachadas do pazo, un preferindo a francesa e o outro a galega, máis basta pero xenuina. Diego fai apoloxía da Galicia colonizada e Ignacio menea a testa taciturno. Deteñen o seu coloquio cando, estupefactos, descobren no monitor a Long John Silver: xuncidos por esta paixón común, dan instrucións a Sandra para obter un primeiro plano do coxeo do Pega descendendo a escaleira. Deciden no momento que o travelling continúe cun plano medio da pelexa e remate coas caras dos esmorgantes partillando a augardente do alambique. Fundido a negro.

 

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en Da Esmorga

A lingua de trapo de Erica Meidi

Ola. Hi. Salut. Qué hay.

A pequena de mans regordechas son eu, Erica Meidi, e a miúda tras de min é Neve, a miña dona linda. A Xosé, o pai de Neve, encántalle meterse comigo e chamarme Erika Meidi In China. E a min maldita a graza que me fai, porque a ver: podedes imaxinar ser cosida polas mans dun neno inexperto de 7 anos nun tugurio escuro que apesta a soia e fabas? Por non entrar na cuestión moral. Pero deso xa nin falemos, que neste mundo hilvanado non está ben visto que as bonecas de compañía dean en opinar de política. E eu son unha boneca guiadiña, stricto sensu.

Guiada pero non sen miolos nin cultura, que me aprenderon filosofía e latín. E como teño moito tempo para matinar nas cousas da vida, veño propoñer unha solución para un problema que vexo eu que tedes, se me consentides a soberbia. Pero deixade primeiro que vos conte a miña breve historia.

Como toda bonequiña para nenas, fun un día empaquetada nunha caixa de cor pastel e enviada á miña futura dona: Neve, a nena de ollos grandes. Foi na súa doce compañía que confirmei o que se rumoreaba sotto voce no taller: non en todo o mundo se fala chinés. Terrible golpe, pois comprenderedes que aprender deceas de miles de caracteres non é asunto trivial. Por riba, á maioría das Meidi de nada nos serve, pois case todas somos concebidas ex professo para a emigración, e contra toda lóxica, no resto do mundo non se fala esta antiga e nobre lingua.

Fun desenvolta por Neve nunha cidade chamada Barcelona, e na casa da miña dona falaban un idioma que axiña puiden entender: o galego. Foime sinxelo porque viña moita xente vernos e gostaban moito de barullar e ata de se berraren, tal é o costume dese falar. Pero atendede: aquel dicía ‘moito’ e aqueloutro ‘muito’; para uns era ‘faser’ e para outros ‘faguer’. E aínda os había de ‘facer’! Disque na terra galega dun lugar ó contiguo xa bailan letras e acentos… Malia todo, aprendín con gusto, pois é un falar agarimoso e ben bonito.

Sorría triunfal gabándome do meu progreso cando un día veu á casa un fontaneiro e descubrín a terrible verdade: o idioma de Barcelona non era o galego, senón outro tipo de lingua romance denominada Catalá!

Arrepíos: ía ter que aprender unha nova gramática e léxico se quería relacionarme cos futuros Bonecos que entrasen na casa. Resignada, bulín a buscar na televisión xente falando o novo esperanto: non foi sinxelo, había interferencias doutro idioma abrupto que parecía usar a plutocracia do país. Desbotei as inxerencias e concentreime no quid da cuestión: mal sabía que en apenas 5 meses tería que viaxar para nunca volver, e que os meus esforzos serían de balde.

Un barruzo transversal fíxonos correr do coche a aquela casa que sería o noso novo fogar: Redondela. Non era inverno. Tampouco verán. Neve levábame apertada contra ela e eu observaba desconfiada a confluencia da ría cos montes de eucaliptos. Unha nova terra, unha nova casa… e un novo idioma: o español. A mesma lingua que atopara na televisión en Barcelona, chegaba tan lonxe, atravesando poalla, orballo e borraxeira!

Comprenderes que a esa altura a miña paciencia xa estaba a piques de suicidarse. Pero eu sonvos unha dama e non debo estar queixándose da cotío. Así que, resignada, aprendín aqueloutra fala. Non foi tan difícil, por certo: era apenas unha mestura de galego e catalá.

Debo admitir que estaba afeita por completo á vida sen estacións de Redondela cando para o meu desacougo veu un día Fani, nai da miña dona, e díxolle a Neve: miña rula, colle forte a Erica que imos viaxar lonxe e temos que mirar que non se nos perda no camiño.

E vaia se viñemos lonxe. Se a xeodesia non me falla, estou non plus ultra, por debaixo da China, nun país semellante a Redondela pero sen eucaliptos e… adiviñades: xente que fala noutro idioma, e que proceden, por certo, coma se fose o único do mundo.

Así pois, aquí deixo a miña humilde proposta de Boneca de Compañía chinesa: creo que nas escolas de todo o planeta debera aprenderse a lingua de xordomudos, porque bicos-chuchos-kisses-bijoux hai moitos, pero coma os que se dan, ningún.


PS: o que verdadeiramente non me explico é como fai Neve, porque a ela non a coseron nun taller chinés con fins a ser exportada a calquera punto do planeta, e sen embargo explícase que dá gusto oíla.

Concretamente nestes intres, está pedindo ó waiter unha

mars mallow mentres Xosé e Fani agardan impacientes a unha rapaza que está aí fóra facendo un debuxo e non dá entrado. A min que se retrase non me importa nada, porque seica é dun sitio próximo a Redondela, e eu, que coñecín moitos galegos… sei que ha de vir con ceremonias de que eso que fala tamén é galego pero jalejo ou jallejo ou gallego ou qué sei eu, e vai tolearme da cabeza, que o vexo vir…

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en A lingua de trapo de Erica Meidi

A egua de Nicholas

Un dos praceres máis grandes de viaxar só é que podes deixarte levar polo teu impulso intuitivo e logo culpar ó brincalleiro destino dos tesouros que atopas.

Non entrei no museo por azar menor que o que me levara a coller o último bus para chegar alí. Os vellos chanzos de madeira na entrada do museo parecían pedir polos meus pés, e eu non tiña ánimo de disgustar a ninguén. Mal podía pensar que un camiño meu perdido ía estar agardando alí por min, pousado sobre o recuncho do fondo, dicindo: abre e úleme, verás qué axiña me recoñeces. Desconfiei, agardaba deseño gráfico plastificado, pero non: dúas ducias de debuxos a lapis nun caderno ben impreso,  debuxos coma os que había tempo porfiaban as miñas mans en facer e que eu con teima agachaba. Tamén un autorretrato do autor. Do seu puño e letra: David John, Liverpool, now living in Arrowtown.

Tatexando informeime sobre o artista e souben que se instalara nas aforas da turística vila, onde tiña unha galería e escola de pintura, das cales vivía placidamente. Non tiña que ir alí para saber o que atoparía: unha casa de madeira con enormes fiestras por onde as cores entraban e saían a vontade. Nenos xogando. Un taller no faio con tanta pintura nos lenzos coma nos bancos corridos. Ese delicioso cheiro a disolvente. Uns pantalóns con restos de óleo e un home dentro sorrindo amable. Satisfeito.

Non podía non ir, había tempo que cedera o mando sobre os meus pasos. Entrei tan mainamente como saín, sentíndome coma na última volta da Escoba: todo sumaba o que tiña que sumar. Xusto o que tiña que sumar.

David John pediume que volvese debuxar, e que usase moito o lapis. Asinoume o meu caderno, dándome a única bendición na que puidera eu ter fé. Con ela avancei ata os prados de herba seca nos que unha egua foi testemuña da miña tristeza, frustración e cansanzo. Sentín a complicidade da besta mansa mentres deixaba correr 20 anos de bágoas pola covardía de non enfrentarme a quen me dixo “se non vas ser un Picasso, entón estuda algo útil para non morreres de fame”.

Creo que foi esa egua quen mediou para que Nicholas e Ryan viñesen falar comigo: cadanseus 15 anos de enerxía e decisión. Roxo, vivaz e valente, Nicholas espetoume: “poderías vivir deso, sabes? a min gústame”.

Grazas, Nicholas. Os debuxos son para ti.

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en A egua de Nicholas

NZ

Ambros Berza, nómada psicolóxico, buscador de TAZ.

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en NZ

Ó mar hai que terlle respecto

Vivo nunha vila mariñeira do norte de Galicia, así que non: non é a primeira vez que vexo esto. Lembro un día hai anos, tería eu non máis de doce, en que lle pasou a un veciño, a Pepe do Bar de Pepe. Libraba un día á semana e dáballe moito gusto ir ó percebe, disque lle recordaba cando saía coa súa cuadrilla de mozo. E en Burela o percebe é moi bon, por máis que a sona sempre a leven os de Cedeira. Pois Pepe baixaba a Ril tódolos luns, poñía os pantalós de augas e pra dentro, chovera ou queimara o sol. Así tiña aquela pel, brillante e dura coma o coiro dun bon touciño, pero chamiza. Os dentes resplandecían a pouco que sorrise: e era amigo de rir, o Pepe.

Aquel día, Pepe non volveu. A noticia axiña se espallou polos Castros (daquela eramos un barrio pequeno e daquela nos barrios os veciños aínda falaban entre si), así que os pícaros da rúa do Colexio botamos a correr polo camiño abaixo. Facía un día de tolos: o salseiro xa nos mollaba e aínda nin chegaramos á pista que levaba á praia. Non nos importaba mollarnos, mesmo supoño que sentiríamos certa importancia por sufrirmos aquela tempestade con tal de acompañar moralmente ó noso veciño Pepe o do Bar de Pepe, que nos daba auga gratis cando tiñamos sede (non como a bruxa da súa muller, o demo a leve).

Pero claro: Pepe non estaba. Non sei se esparabamos velo braceando cara á Ballena de Ril, e saltar axudarlle (Ril tiña moitos remuíños e quen máis quen menos xa as pasara canutas nalgún despiste, pero tiñámoslle pillado o truco -non en van nos poñíamos a mollo cada tarde despois do Coche Fantástico-); o asunto é que del, alí, non quedaba nada.

O que si había era policía e moita xente, e tamén unha ambulancia. Un barullo quedo parecía mesturarse co nordés e o bruído do mar, daquel mar raiboso e gris e opaco que parecía estar saíndo dunha pelexa a morte con alguén. “Aviseivos que o mataba, non vos avisei!! Botádeme a outro se tedes coraxe!!” parecía dicir. A xente murmuraba e miraba para o chan, acovardada, solemne.

Lembro especialmente aquel día porque cando chegamos á casa (tarde) e intentamos explicarnos, papá enfadouse moito e deu en berrarnos e ameazar. Mamá pediulle en voz baixa que se tranquilizase, pero el deu unha puñada na mesa e mamá, coma sempre, dando un paso atrás e cos ollos xa humedecidos. Mudos e asustados, sen estarmos certos de qué tiñamos feito mal exactamente, escoitamos coa boca apretada e mirando ó chan: non se lle podía replicar nin erguer a vista ós ollos naquelas broncas, porque dicía que eso era “contestarlle”, e que el nunca lle “contestara” a seu pai e nós non iamos ser menos. Parece que aínda estou vendo o Cabalo do Demo que el acababa de estampar contra a plaqueta da cociña, e escóitoo dicir con voz afogada: “ó mar hai que terlle respecto, moito respecto!”

Así que en certa forma teño experiencia con esto de que un veciño desapareza tragado polo mar Cantábrico na nosa costa, que non é a da Morte, pero aseméllase en intensidade de traxedias. Evolucionaron moito os medios que rodean o accidente: hai unha carpa montada case tan grande como a dunha voda de pazo e gaiteiros. A Cruz Roxa tén un posto aquí ó pé, que supoño montaron os de Salvamento, e un helicóptero sobrevoa o mar sen acougo. A policía e a xente parecen os mesmos de entón, nembargantes: coñézoos a case todos. Unha señora de pelo loiro canoso e gafas de presbicia escoita a unha xoven que parece saída de Bones: “síntoo, o seu marido desapareu. Non hai cadáver que identificar pero o ADN das luras confirma que o mar foi o asasino”. Un rapaz novo terma da muller polos ombros, que están deformemente atrasados con respecto á afundida cabeza.

A profesional pregunta algo e indícanlle a miña dirección. Témome o peor. Vén canda min e unha voz de contestador automático e ton neutro sae dos seus beizos finos: “me chamo Beatriz. Son psicóloga i traballo para a Cruz Vermella. Ao mellor podemos falar unhas verbas sobre seu pai”.


 

Aeroporto de Compostela.

Fóra chove rexas, un outono difícil. Talvez por eso a rea de pasaxeiros con destino a Madrid-Bos Aires case chega á área comercial (pola que é inevitable pasar pra dar cos mostradores de embarque). Un aeroporto grande e baldeiro, tristemente branco: o branco non é igual se ó pé tén azul cá se tén un gris perenne.

O pasaxeiro 7B non pode evitar comparar a nova terminal coa súa vella vida: perfecta pero baleira. Limpa, intachable, inhabitada. Incomprendida. Necesaria?

Entrega o seu pasaporte falso á azafata e esta agradécello cun doce sorriso e cunha amabilidade que non lembra ter recibido en moito tempo. El óllaa a piques de chorar e confesar que está fuxindo da súa terra, da súa vida e da súa amargura vital. Ela percebe o terror e fálalle coma a un neno: “non teña medo: voar con nosoutros é como soñar con voar”. Afogado pola dor e a emoción, deténse uns segundos pero non pode dicirlle nada: sorrí apenas cun xesto xa esquencido e pasa o control de embarque coa súa pequena mochila e os soños murchos.

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en Ó mar hai que terlle respecto

Tempo de usar os rotuladores doutro xeito…

Escribir baleira o espíritu, e por eso, ás veces, este queda tan lixeiro que nada lle dá máis gusto cá contemplar e deixar ir sós ós rotuladores e lápices…

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en Tempo de usar os rotuladores doutro xeito…